پژوهشی در ایران نشان میدهد استفاده از پلاسمای غنی از فاکتورهای رشد (PRGF) میتواند در شرایط کشت آزمایشگاهی بافت بیضه جنین انسان، به حفظ بهتر برخی جمعیتهای سلولی و ویژگیهای بافتی کمک کند.
به گزارش دیدهبان علم ایران، یکی از چالشهای مهم در مطالعات مربوط به باروری مردان، حفظ ساختار و عملکرد بافت بیضه در شرایط خارج از بدن است. در این میان، محیط کشت و ترکیبات مورد استفاده برای نگهداری بافت میتوانند نقش تعیینکنندهای در بقای سلولها و حفظ ویژگیهای زیستی آنها داشته باشند.
سید امیر مرادیان، جنین شناس بالینی و دکترای تخصصی بیولوژی تولیدمثل و همکارانش در پژوهشی با عنوان «پلاسمای غنی از فاکتورهای رشد بهعنوان مکمل برای کشت آزمایشگاهی گوناد بافت بیضه جنین انسانی»، اثر استفاده از پلاسمای غنی از فاکتورهای رشد (PRGF) را در مقایسه با مکمل رایج KSR در کشت بافت بیضه جنین انسان بررسی کرده اند.
بررسی اثر PRGF بر بقای بافت بیضه
طی این مطالعه که به عنوان طرح برگزیده بیست و هفتمین کنگره بینالمللی پزشکی رویان معرفی شده، کشت بافت بیضه جنین انسان در محیطهای حاوی KSR و غلظتهای مختلف PRGF انجام شد و تغییرات بافتی و سلولی در طول دوره کشت مورد بررسی قرار گرفت.
محققان گزارش کردهاند که پس از ۱۴ روز کشت، استفاده از PRGF با غلظت ۵ درصد در مقایسه با KSR با غلظت ۱۰ درصد و برخی غلظتهای بالاتر PRGF، عملکرد مطلوبتری در حفظ بافت نشان داد. همچنین در بررسیهای بافتشناسی، وضعیت ساختار توبولهای بیضه و سلولهای مختلف موجود در بافت مورد ارزیابی قرار گرفت.
یکی از محورهای مهم مطالعه، بررسی سلولهای زایا و پیشسازهای آنها بود. برای این منظور، نشانگرهایی از جمله PLZF برای شناسایی سلولهای پیشاسپرماتوگونی و OCT4/DDX4 برای بررسی جمعیت سلولهای زایا مورد استفاده قرار گرفت. همچنین سلولهای سرتولی و سلولهای بینابینی نیز مورد ارزیابی قرار گرفتند.
حفظ سلولهای زایا؛ یافته مهم مطالعه
نتایج نشان داد محیط حاوی ۵ درصد PRGF در برخی شاخصهای مربوط به حفظ سلولهای پیشاسپرماتوگونی PLZF مثبت عملکرد مناسبی داشته است. در بررسی بیان نشانگرهای سلولی نیز تفاوتهایی میان گروههای مختلف کشت مشاهده شد که نشان میدهد ترکیب و غلظت مکمل محیط کشت میتواند بر وضعیت جمعیتهای سلولی بافت بیضه تأثیر بگذارد.
پژوهشگران همچنین با استفاده از روشهای آماری از جمله مدل mixed-effects، تغییرات بیان نشانگرهای مورد مطالعه را در طول دوره کشت بررسی کردند. نتایج حاصل از این تحلیلها در کنار ارزیابیهای بافتشناسی، امکان مقایسه دقیقتر شرایط مختلف کشت را فراهم کرده است.
گامی در مسیر توسعه مدلهای کشت بافت بیضه
اهمیت این یافتهها در آن است که کشت آزمایشگاهی بافت بیضه میتواند یک مدل پژوهشی برای مطالعه فرایندهای رشد و تمایز سلولهای زایا و بررسی عوامل مؤثر بر عملکرد بافت بیضه فراهم کند. استفاده از مکملهایی مانند PRGF که حاوی مجموعهای از فاکتورهای رشد و مولکولهای زیستفعال هستند، میتواند به طراحی محیطهای کشت نزدیکتر به شرایط طبیعی کمک کند.
انتهای پیام
* نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخشهای موردنیاز علامتگذاری شدهاند