بازماندگان سرطان، علاوه بر پیامدهای بیماری و درمان، با تهدید دیگری نیز روبهرو هستند؛ بیماریهای قلبیعروقی که امروزه به یکی از مهمترین علل بیماری و مرگ در این گروه تبدیل شده است. اکنون یک مرور نظاممند و فراتحلیل جدید توسط پژوهشگران دانشگاه علوم پزشکی تهران و دانشگاه پنسیلوانیا نشان میدهد که ابزارهای کنونی پیشبینی خطر بیماریهای قلبی، اگرچه در برخی شرایط عملکرد مناسبی دارند، اما هنوز برای شناسایی دقیق همه بازماندگان سرطان کافی نیستند.
به گزارش دیدهبان علم ایران، این پژوهش با عنوان “Cardiovascular Risk Prediction Models in Adult Cancer Survivors: A Systematic Review and Meta-analysis” توسط سینا کاظمیان از مرکز قلب تهران و آذین وکیلپور و Marielle Scherrer-Crosbie از دانشکده پزشکی دانشگاه پنسیلوانیای آمریکا انجام شده و نتایج آن در European Heart Journal منتشر شده است.
در این مطالعه، پژوهشگران با بررسی ۳۴ مطالعه و تحلیل دادههای ۹۸۳ هزار و ۴۳۸ بازمانده سرطان، عملکرد ۲۷ مدل مختلف پیشبینی خطر بیماریهای قلبیعروقی را ارزیابی کردند.
نتایج نشان داد مدلهایی که برای جمعیت عمومی طراحی شدهاند، در پیشبینی سکته قلبی و مغزی در بازماندگان سرطان عملکرد قابل قبولی دارند، اما در پیشبینی عوارضی مانند نارسایی قلبی ناشی از درمان سرطان، اختلالات ریتم قلب و سایر عوارض قلبی مرتبط با درمان دقت کافی ندارند.
پژوهشگران همچنین دریافتند مدلهای اختصاصی طراحیشده برای بیماران سرطانی، از جمله HFA-ICOS و Ezaz، در شناسایی بیماران پرخطر عملکرد امیدوارکنندهای دارند، اما هنوز حساسیت کافی ندارند و ممکن است برخی بیماران در معرض خطر را شناسایی نکنند.
بر اساس این پژوهش، علت اصلی محدودیت مدلهای رایج آن است که تنها عواملی مانند سن، فشار خون، دیابت، کلسترول و مصرف سیگار را در نظر میگیرند، در حالی که بازماندگان سرطان با عوامل خطر اختصاصی دیگری نیز مواجه هستند؛ از جمله نوع سرطان، نوع شیمیدرمانی، پرتودرمانی، درمانهای هدفمند، نشانگرهای زیستی قلب و یافتههای اکوکاردیوگرافی.
این مطالعه همچنین نشان داد مدلهای پیشبینی در بازماندگان سرطان پستان، که دادههای پژوهشی بیشتری درباره آنها وجود دارد، عملکرد بهتری نسبت به سایر انواع سرطان دارند و برای سرطانهای خون هنوز به مطالعات بیشتری نیاز است.
پژوهشگران تأکید میکنند با افزایش شمار بازماندگان سرطان، توسعه مدلهای اختصاصی و دقیقتر برای ارزیابی خطر بیماریهای قلبی ضروری است؛ زیرا چنین ابزارهایی میتوانند به شناسایی زودهنگام افراد پرخطر، آغاز مراقبتهای پیشگیرانه و کاهش عوارض قلبی ناشی از درمان سرطان کمک کنند.
نتایج این پژوهش از توصیه متخصصان مبنی بر ارزیابی خطر قلبیعروقی پیش از شروع درمان سرطان، حین درمان و پس از پایان درمان حمایت میکند و بر اهمیت همکاری نزدیک متخصصان قلب و سرطان در مراقبت از این بیماران تأکید دارد.
انتهای پیام
* نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخشهای موردنیاز علامتگذاری شدهاند