استاد ایرانی دانشگاه نیوکاسل استرالیا موفق به توسعه روشی سریع، ایمن و بسیار مؤثر برای بازیابی نقره با عیار بالا از پنلهای خورشیدی فرسوده، بدون استفاده از اسید شد.
به گزارش خبرنگار دیدهبان علم ایران، این رویکرد جدید بیش از ۹۷ درصد نقره را از یک پنل فتوولتائیک (PV) فرسوده، تنها در چند دقیقه و با استفاده از یک تکنیک جداسازی فیزیکی بازیابی میکند.
این روش کاملاً در تضاد با روشهای بازیابی رایج امروزی است که ساعتها طول میکشد و به شدت به فرآیندهای شیمیایی وابسته هستند و چالشهای زیستمحیطی و ایمنی قابل توجهی را برای کاربردهای در مقیاس بزرگ ایجاد میکنند.
این روش جدید، خردایش – که در آن پنلها به صورت مکانیکی خرد شده و به ذرات ریز تبدیل میشوند – را با شناورسازی، یک تکنیک جداسازی که از آب، حبابهای هوا و مقدار کمی از معرفهای شناورسازی استاندارد برای شناور کردن فلزات ارزشمند به سطح در حالی که مواد زائد تهنشین میشوند، ترکیب میکند.
مهشید فیروزی، دانشیار مرکز مواد معدنی حیاتی و معدنکاری شهری (CRITIUM) دانشگاه نیوکاسل که این تحقیقات را هدایت کرده میگوید: پنلهای خورشیدی و مواد معدنی ارزشمندی که در آنها وجود دارد، نیازی به پایان عمر خود به عنوان زباله ندارند.
وی خاطرنشان کرد: با استفاده از شناورسازی – یک تکنیک سریع و جاافتاده برای غنیسازی مواد معدنی – میتوانیم تقریباً تمام نقره موجود در یک پنل خورشیدی فرسوده را تنها در عرض چند دقیقه و بدون استفاده از هیچ اسیدی بازیابی کنیم. در حالی که شناورسازی کف به طور گسترده در معدن برای جداسازی مواد معدنی ارزشمند از سنگ معدن استفاده میشود، تا آنجا که ما میدانیم، این اولین نمایش شناورسازی کف برای بازیابی نقره فلزی از پنلهای خورشیدی بازیافتی و زمینی است – چیزی که بسیاری در این زمینه معتقد بودند امکانپذیر نیست.»
پنلهای فتوولتائیک فرسوده میتوانند حاوی غلظتهای بالای نقره از ۳۰۰ تا ۵۰۰ قسمت در میلیون (ppm) باشند که قابل مقایسه با – و در برخی موارد فراتر از – عیار حد مجاز معادن نقره اولیه است.
استرالیا با بالاترین ظرفیت سرانه خورشیدی، رهبر جهانی در جذب انرژی خورشیدی است. تا سال ۲۰۵۰، انتظار میرود بیش از یک میلیون تن پنل زباله در استرالیا وجود داشته باشد که حاوی حدود ۳۰۰ تا ۵۰۰ تن نقره باشد.
طی یک دوره ۱۸ ماهه در این مطالعه، دانشمندانی از دو مرکز تحقیقاتی دانشگاه نیوکاسل مستقر در موسسه انرژی و منابع نیوکاسل (NIER) برای دستیابی به این نتیجه در تکنیکهای «خرد کردن» و «شناورسازی» همکاری کردند.
تیم پروژه شامل مهشید فیروزی، دانشیار مرکز مواد معدنی حیاتی و معدنکاری شهری دانشگاه نیوکاسل، حمیدرضا صفاریان (هر دو در تصویر) دانشجوی دکتری از مرکز تعالی ARC برای توانمندسازی بهرهبرداری سازگار با محیط زیست از مواد معدنی (COEMinerals) که نقش کلیدی در تولید این نتایج داشتند و پروفسور کوین گالوین که مدیر هر دو مرکز تحقیقاتی است.
انتهای پیام